ad astra per aspera

تقريباً داريم به پايان سال نزديك مى‌شیم و من به شدت خوشحال و خندان بودم که در کل سال نود و چهار، سرما نخوردم و مریضیم فقط چندبار افت فشار شدید و سرگیجه بوده که دلیل یکیش اهدای خون و اون یکی بی‌خوابی بود.

 

خلاصه خیلی شاد بودم تا همین چهارشنبه که گلوم می‌سوخت اما فقط همون یه روز بود و وقتی دیدم مریض نشدم باز خوشحال بودم که هر چی ویروس بوده رو دور زدم! دیروز که سرفه‌هام شروع شد، دیدم نه! انگار زیاد نمی‌شه مقاومت کرد. گلوم می‌سوخت و هر لحظه منتظر علائم بیشتر سرماخوردگی بودم...امروز هم تصمیم داشتم نه برم یونی نه کلاس، اما چون حالم خیلی هم بد نبود، رفتم...

منتظر دردهای بیشتر بودم، ولی خبری نشد جز همون درد گلو.

از اونجایی که معتقدم تقریباً تمام بیماری‌ها از ذهن سرچشمه می‌گیرن، رفتم سراغ کتاب "شفای زندگی" تا ببینم دلیل گلودردم چی می‌تونه باشه...نوشته بود:

 

 

 

می‌تونستم حدس بزنم چنین دلیلی ممکنه داشته باشه؛ چون خودم رو نمی‌تونم گول بزنم! خودم تو خلوت خودم، می‌دونم که مدتیه دارم با حرف‌های درون ذهنم و حس‌های درون دلم می‌جنگم...اینکه فکر کنی شاید شرایط مناسبی نباشه که خیلی حرف‌هارو بزنی، ترجیح می‌دی با یه راز مگو اذیت بشی تا با عواقب بدتری که ممکنه با حرف زدنت باهاشون روبه‌رو بشی...

 

 

هر كس هوس سخن‌فروشی داند            من بنده‌ی آنم که خموشی داند