«لذت وقتیه که یه بچه‌ی کوچیک، برات دستاشو باز می‌کنه که بغلش کنی...»

ما آدما، عاشق پذیرفته شدنیم...عاشق یه تأیید...!

می‌شه گفت تمام کارهایی که تو زندگی می‌کنیم، برای اون مُهر تأییده! این مُهر تأیید، می‌تونه از طرف هر کسی باشه، ولی ارزشش هم متفاوته...

می‌تونه از طرف بچه‌ی غریبه‎‌ای باشه که تو خیابون بهت لبخند می‌زنه و چنان حس غروری بگیرتت که انگار چه اتفاق مهمی افتاده و اون لبخند حکم جایزه‌ی نوبل داره برات!! می‌تونه از جانب کسی باشه که دوستش داری...

اینم بگم که خوبه برای گرفتن پذیرش، تغییر کنیم! چرا که نه...ولی تغییر در جهت مثبت...سعی کنیم که خودمون و مُهر تأیید اصلی خودمون رو فراموش نکنیم!