من باهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو باهار
ناز انگشتاى بارون تو باغم مى‌كنه
ميون جنگلا تاقم می‌كنه.

تو بزرگي مث ِ شب.
اگه مهتاب باشه يا نه
تو بزرگی مث ِ شب.
خود ِ مهتابی تو اصلاً، خود ِ مهتابی تو.
تازه ، وقتی بره مهتاب و هنوز
شب ِ تنها
بايد
راه ِ  دوری رو بره تا دم  ِ دروازه روز
مث ِ شب گود و بزرگی
مث ِ شب.

تازه ، روزم كه بياد تو تميزی مث ِ شبنم
مث ِ صبح.
تو مث ِ مخمل ِ ابری
مث ِ بوی علفی
مث ِ اون ململ ِ مه نازكی:
اون ململ ِ مه
كه رو عطر ِ علفا ، مثل ِ بلاتكليفی
هاج و واج مونده مردد
ميون موندن و رفتن
ميون ِ مرگ و حيات.
مث ِ برفايى تو.
تازه آبم كه بشن برفا و عريون بشه كوه
مث ِ اون قله  مغرور و بلندى
كه به ابراى ِ سياهى و به باداى ِ بدى مى‌خندی...

من باهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو باهار
ناز انگشتای بارون تو باغم می‌كنه
ميون جنگلا تاقم می‌كنه. 

— احمد شاملو