وقتى هدف بزرگى داريم، و براى دستيابى به هدف نیازه تا كمى سختى بكشيم و مسیر آسونی پیش رومون نیست، ترجيح مى‌دیم بسپاریمش به زمان یا تقدیر...صبر کنیم و توکل...ناسلامتی گفتن: گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی...!

حالا در برابر مسائل ساده و جزئی، مدام عجله می‌کنیم و گاهی پیروزی مسلم رو به شکست تبدیل می‌کنیم! یا حتی تو کارهای روزمره، ناگهان وقت طلا می‌شه و آنچنان عجول می‌شیم که هر کی ندونه فکر می‌کنه چقدر ثانیه به ثانیه‌ی زمان برامون اهمیت داره...وقت‌شناسیم و برای وقت خودمون و بقیه ارزش قائلیم...

 

در برابر كارهاى سخت صبوريم و در برابر كارهاى آسان عجول...

 


پ. ن. جالبه که این صبوری رو در برابر کارهای سخت که از دست خودمون کاری ساخته‌س داریم و در برابر سختى هایی که بعضاً حل اون‌ها نیاز به گذر زمان داره، عجله می‌کنیم...